Rozdział XXI

Cały dany nam czas poświęciliśmy na rozmowę.

-Kim on jest?- spytałam rozglądając się po zatłoczonych trybunach. Moją klęskę będzie oglądać całe stacjonujące w tym mieście wojsko? Serio?

-Generałem.- mruknął.

-Coś więcej?- zachęciłam go dalszego opisu życia mojego przeciwnika. Kaspian podszedł do mnie z workiem wypchanym ochraniaczami. Podczas zakładania ich, udzielił mi kilku informacji.

-Jest magiem wody tak jak ty, ale masz nad nim przewagę.

-Jaką?- spytałam ucieszona.

-Drugi poziom. Potocznie zwany magią krwi.

-Okey, mów dalej.

-W taki sposób możesz pokonać go w ostatniej części egzaminu.

-Ostatniej?- mój głos zawahał się.

-Są cztery: celność, sprawność, wytrzymałość i najgorsza według wielu walka.

-Czyli podsumowując mam wykazać się sprawnym okiem, kocimi ruchami. Przynajmniej dwóch pierwszych nie powinnam oblać.

-Nie ciesz się na zapas. Chybiony strzał podczas pierwszej części, albo ryska na twoim ciele lub ubraniu w części drugiej i gra skończona.- westchnął. Stanęłam na przeciw chłopaka zaciskając pięści. Popatrzyłam głęboko w jego oczy.

-Czy to prawa, że jeżeli przegram to twoim zastępcą będzie Niklaus?- spuścił wzrok.

-Tak.- powiedział.

- W takim razie dam z siebie wszystko. Ostatnio trochę ćwiczyłam i…

-Nie kochanie, u nas wytrzymałość nie oznacza podniesienia kilku ciężarów czy przesunięcia ciężarówki siłą własnych mięśni. To jest najprawdziwsza walka z użyciem broni. Według mnie to właśnie ona jest najgorsza.- załapał mnie za ramiona – Słuchaj uważnie. Kiedy zacznę się wspomniana walka, dostaniesz prawo wyboru broni. Weź dwa miecze. Te same, którymi walczyłaś z Aazamem. Obiecaj mi.

-Obiecuję. A co on wybiera?- przejechał językiem po zębach. Puścił moje ręce.

-Topór.-oznajmił.

-Naprawdę?! Szczerze mówiąc nigdy nie wiedziałam maga wody walczącego za pomocą toporu.

-Nie myśl teraz o tym. Lepiej rozglądnij się po ringu i zobacz w jaki sposób mogłabyś wykorzystać otoczenie na swoją korzyść.

-Stoję na ubitej glebie i nie wyczuwam żądnych wód gruntowych, pole ma wielkość boiska do piłki nożnej. Na około znajduję się trybuny zakryte zardzewiałą siatką dla bezpieczeństwa tłumu znajdującego się za nią. Przed drutem znajdują się kanały wypełnione wodą, jedynym źródłem naszego wspólnego żywiołu. Jeżeli bym je zniszczyła to odetnę sobie dostęp do elementu.

-Ale pozostaje ci magia krwi.- mrugnął.

-Użyłam jej tyko raz. I to całkiem przypadkiem.- poskarżyłam się. Zaśmiał się. Poklepał mnie po ramieniu.

-Trzymam kciuki i …- zachwiał się i upadł na jedno kolano.

-Kaspian!- krzyknęłam. Uspokoił mnie ruchem ręki. Wstał otrzepując spodnie.

-To tylko rozdwojenie jaźni. Druga osobowość czeka, żeby wydostać się na zewnątrz. W takich chwilach zapominam niektórych słów. Co ja miałem ci powiedzieć?- wzruszyłam ramionami. Podrapał się po głowie. Pstryknął w palce.

-Już wiem. Wystarczy, że po zakończeniu testu ustoisz na nogach dziesięć sekund.

-Czy komuś cie to już udało?

-Tak, tylko jednej osobie.- odwrócił się od mnie plecami.

-Komu?- spytałam.

-Powiem ci jak wygrasz. Na razie.- poszedł sobie. Chciałam za nim krzyknąć, ale światła nagle zgasły i wszystkie głosy umilkły. Mrok rozświetlił blask reflektorów skierowanych na „sędziego” stojący na skalnym podeście, którego wcześniej tam nie było.

-Panie i panowie, witam was serdecznie na Arnie Żywiołów. Dziś każdy z nas będzie świadkiem starcia tytanów. Walkę stoczą dobrze wam znany i uwielbiany siedemnastoletni generał Carter Sheridan- bardzo głośny aplauz i na scenie pojawia się triumfalnie wymachujący rękami Carter. Zlekceważył mnie nie zakładając żadnych ochraniaczy. Na sobie miał tylko czarne, dresowe spodnie. Nawet nie wiecie jak mnie to zeźliło. Światła padły na mnie. Rozległ się głos rozpoczynającego.

-Oraz wschodząca gwiazda, chluba generała Kaspiana Montrosa, Julia Hunter!- powinnam była pomachać widzom, ale złość zaślepiła mnie do tego poziomu, że zaczęłam zdzierać z siebie ochraniacze. Zignorowałam karcące spojrzenie „szefa” i odrzuciłam pancerz jak najdalej. Widownia aż gwizdała z zachwytu. To wszystko mnie nie obchodziło. Teraz liczyła się tylko wygrana.

-Haaaa…- zdziwił się- walczysz bez osłony?

-Skoro ty możesz to ja też.- skwitowałam i przyjęłam pozycję do walki.

-Już nie mogę się doczekać naszej wspólnej kawy. Życzę ci abyś przegrała. To nie jest miejsce dla takich jak ty, Julio.

-Gotowi na miejsca start! Pierwszy test celność!- przede mną pojawił się kamienny stoliczek, a na nim łuk i strzały. Natychmiast je chwyciłam. Usłyszałam dźwięk nowo powstającej platformy i odwróciłam się. Trzydzieści metrów ode mnie wyrosła ogromna tablica do rzutek. Dosłownie tak wyglądała.

-Masz dziesięć trafień. Nie możesz ani raz spudłować.- uśmiechnęłam się kpiąco i nałożyłam wszystkie strzały na cięciwę. Odetchnęłam głęboko. Napięłam łuk, aż zatrzeszczał.

-Nie ryzykuj zbytnio.

- Zamknij się! – powiedziałam i wypuściłam pociski. Widownia wstrzymała oddech, a Kaspian chyba zaczął się modlić. Całkiem nie potrzebie, bo jak wcześniej wspomniałam jestem strzelcem wyborowym. Dowód na to znajduje się tam. Oto wszystkie groty utkwiły na amen w samym środku tarczy. Tłum wiwatował, a mężczyzna za moimi plecami przeklął pod nosem.

-Świetnie, ciekawe jak poradzisz sobie z tym!- w moim kierunku z prędkością światła zbliżał się prawdziwy deszcz noży. Odrzuciłam łuk i pozwoliłam pochłonąć się niebezpiecznej ulewie. Moim uszom dobiegł głos spikera.

-Proszę państwa, tego nie dało się przeżyć.- wszyscy spuścili głowy. Oni mają żałobę a ja prawdopodobnie wyjdę z tego cało. Mam na sobie kurtkę Naito przekształconą w płaszcz. Sztylety opadły na ziemię. Ja stałam w samym centrum bez żadnego zadrapania triumfalnie uśmiechając się.

Jak?-wysyczał- Błagam cie na wszystkie świętości przegraj.

-Nie mam zamiaru.- powiedziałam. Machnął dłonią w akcie zakończenia dyskusji. Zdjęłam płaszcz, który ponownie zmienił się w kurtkę. Dzięki Naito. Uśmiechnęłam się.

-Ah.- coś drasnęło mój policzek i polała się krew. Szybko za niego chwyciłam. Otarłam ciecz. Po ranie ani śladu. Jak to?

-Już zdążyłaś się uleczyć? Ale i tak za późno. Wszyscy widzieli twoją ranę. Jeden-jeden. Grasz dalej?- jego łajdacki uśmiech działał na mnie jak płachta na byka, więc bez namysłu zawołałam

-Tak!

-Wybierz broń.- kolejny skalny stoliczek. Jego zawartość ucieszyła by każdego płatnego mordercę. Począwszy od noży, gołych ostrzy, łuków i strzał, mieczy, toporów skończywszy na włóczniach i lancach.

-Wow! Jaki wybór!- powiedziałam.

-Wybierz mądrze.- szepnął mi do ucha. Odskoczyłam na metr dalej. Gdyby wzrok mógł zabijać, to ten chłopak dawno byłby martwy. Spojrzałam na Kaspiana. Kiwnął głową. Uśmiechnęłam się do niego. Z ruchu jego warg dało się wyczytać „ Dawaj kotku”, dlatego pokazałam mu język i chwyciłam dwa miecze. Wyposażenie znikło. Nie ma już odwrotu.

-Zaczynajmy.- spojrzałam na chłopaka. Podpierał się na ogromnym, dwusiecznym toporze. Jedno uderzenie i mogę żegnać się z tym światem. Przełknęłam ślinę. Moje rozmyślania przerwał głos spikera.

-Zasady są następujące- wszystkie chwyty dozwolone. W tej rundzie zabronione jest jedynie tkanie żywiołów. Jasne?

-Tak.- przytaknęliśmy jednocześnie.

-W takim razie do startu gotowi- machnął ręką i pojedynek oficjalnie się rozpoczął. Tłum wstrzymał oddech. Żadne z nas nie poruszyło się nawet o milimetr. Staliśmy patrząc na siebie. Czekaliśmy na pierwszy ruch przeciwnika, który zdawał się nigdy nie nadejść.

-Zapuszczasz korzenie?!- krzyknął abym mogła go usłyszeć.

- Możliwe!- zawołałam- w moim kraju to mężczyzna czyni pierwszy krok!

-W takim razie…- znikł mi z oczu. Cholera używa przyspieszenia. Reguły tego nie zabraniają. Ciekawe z której strony zaatakuje. Z tyłu, przodu, może z prawej strony lub z lewej… szlak góra! W ostatniej chwili zdążyłam umknąć przed siekierą. Widownia zawyła z radości. Nieco przystrzygł mi włosy. Zacisnęłam pięści na mieczach i również przyspieszyłam tempa. Udało mi się drasnąć główną żyłę chłopaka znajdującą się pod kolanem. Złapał się za nie jedną ręką.

-Widać, że jesteś medykiem. Twoje ruchy są dokładne i przemyślane. Jeżeli będziemy dalej tak walczyć to masz szansę wygrać. – czy z nim jest wszystko w porządku? Nie. Znowu go nie widzę. Instynktownie uniosłam miecze nad głowę i skrzyżowałam je. W samą porę. Zatrzymałam topór. Uderzenie było tak potężne, że stoję w kraterze. Spojrzałam na ostrza. Jedno z nich zaraz pęknie. Kurde jak będę się bron… auuuu. Dostałam cios w brzuch i przeleciałam jak szmaciana lalka kilkanaście metrów uderzając z impetem w skalną tarczę. Na głowę posypały mi się strzały oraz pył. Przyłożyłam dłoń do ust. Zakaszlałam. Na mojej ręce pojawiła się krew. Nie dobrze. Energicznie wstałam, ale zachwiałam się i upadłam na kolano. W całym tym nieszczęściu miałam farta pod jednym względem- dostałam po żebrach drzewcem siekiery. Chwyciłam sztylety. Jeden z nich pękł. Bardzo źle. Przeniosłam wzrok na przeciwnika. Zbliża się do mnie powoli, z triumfalnym uśmiechem na ustach. Stanęłam ponownie na nogach. Tym razem nieco pewniej. Cofnęłam się kilka kroków dla bezpieczeństwa. Nadepnęłam na coś. To łuk! Mam plan. Jeden celny strzał i wygram! Złapałam się za brzuch. Zwymiotowałam krwią. Szlak. Uderzenie było za mocne. Obraz mi się rozmazuje. Nastolatek jest coraz bliżej. Musze się wziąć w garść. Nadia to tylko jeden strzał. Dasz radę. Odczekałam, aż zbliży się na odpowiednią odległość i nie będzie w stanie uniknąć ataku. Natychmiast podniosłam łuk i nałożyłam strzałę na cięciwę. Na jego twarzy zagościło zdziwienie, które zmieniło się w szacunek. Grot utkwił w jego ramieniu. Upadł na kolana. Rzuciłam się na niego i przewróciłam własnym ciałem. Złapałam go za włosy. Przyłożyłam mu miecz do gardła i szepnęłam do ucha

-Gra skończona.- widzowie bili brawo na stojąco, gwizdali i skandowali moje imię. Nawet zrobili falę. Byłam z siebie dumna. Cała, trudem zebrana siła na ten heroiczny wysiłek opuściła moje ciało. Poczułam się jak worek ziemniaków i zapewne runęłabym na ziemię rozwalając sobie przy tym głowę, ale w ostatniej chwili załapał mnie mój przeciwnik.

-Gratulację. Jesteś bardzo silna.- pochwalił mnie.

-Dzięki. Puść mnie, znowu mi nie dobrze. – postawił mnie na glebę, a ja kolejny raz rzygnęłam na oczach tych wszystkich ludzi.

-Ogłaszam dziesięciominutową przerwę na reklamy.- reklamy? Nie mam czasu się teraz tym przejmować. Muszę się jakoś ogarnąć.

-Julia!- Kaspian biegnie w moją stronę. Pewnie cholernie się martwił. Szybko otarłam krew z kącików ust, ale i tak widział, że nie jest ze mną za dobrze. Ścisnął mnie.

-Spokojnie, bo mnie udusisz.- zaśmiałam się.

-W jaki sposób mogę ci pomóc?- spytał troskliwie.

-Czuję się już lepiej. Naprawdę. – oznajmiłam.

-Jak złapię tego skurwiela to mu nogi z dupy powyrywam!- krzyknął.

-Uspokój się, taką ma pracę. Nic na to nie poradzimy.

-Mógłby być bardziej delikatny. Widzi, że walczy z dziewczyną.

-Wow jaki obrońca uciśnionych. Poradzę sobie. Jeszcze tylko jedna walka.- pocieszyłam go.

-Mam nadzieję, że wygrasz. Przygotowałem dla ciebie biurko w moim gabinecie. I opróżniłem szafki. Kupiłem też taki kubek z napisem „ najlepsza asystentka”.

-Dzięki to ostatnie bardzo mnie pocieszyło. A teraz przepraszam, ale muszę iść się uzdrowić.

-Rozumiem, czekam na ciebie. – zostawiłam go samego i poszłam w kierunku przebierali, która jest mała jak kurnik. W środku po obu stronach znajdują się szafki, a pod nim ławeczki. Zaraz przy wejściu stoją butelki z wodą. Tego mi brakowało. Otworzyłam jedną i wylałam na dłoń. Ta natychmiast rozbłysła błękitnym światłem. Uniosłam koszulkę do góry i przyłożyłam rękę go brzucha. Przyjemne uczucie. To dziwne. Niektóre obrażenia same zniknęły. Co się dzieję z moim organizmem? To nie pierwsza taka sytuacja. To tak jakbym zyskała wraz z drugim poziomem zdolność do samo regeneracji. Ale odjazd. Ciekawe czy to prawda. Zajrzałam pod ławkę. Jest. Znalazłam zardzewiały gwóźdź. Przecięłam dłoń od wewnętrznej strony. Rana momentalnie zagoiła się na moich oczach. Moment po tym zdarzeniu do szatni wszedł Carter.

-Możemy kontynuować?- zadał pytanie.

-Jasne. – powiedziałam. Teraz przynajmniej mam pewność, że trudno będzie mu mnie zabić. Ponownie stanęliśmy na przeciwko siebie. Tym razem siedemnastolatek od razu otoczył się zapasem wody i przyjął obronną pozycję.

-Czyżbyś czuł zagrożenie?- zakpiłam.

-Przezorny zawsze ubezpieczony.- skwitował. Spiker przemówił

-Zasady są następujące. Nie ma zasad. Gdy zegar odliczy piętnaście minut bitwa zostaje przerwana i egzaminowana ma stać o własnych siłach co najmniej dziesięć sekund. Zrozumiałe?- kiwnęliśmy głowami na znak zgody. Publiczność zaczęła odliczać.

-Trzy, dwa, jeden!- tym razem nie czekał. Od razu wypuścił salwę szpikulców. Zasłoniłam się lodową tarczą. Zamroziłam drogę i prześlizgnęłam się w jego kierunku atakując go wodnymi biczami. Drasnęłam go w klatkę piersiową. Kiedy to zrobiłam, on rozmroził lód pod moimi stopami. Oczywiście, że zaryłam mordą w błoto. Zanim zdążyłam się pozbierać on zmroził to bagno w którym leżałam. Nie mogłam się uwolnić. Złapał mnie za włosy i pociągnął do góry. Wyglądałam jak lodowy posąg. Nie jestem zbytnio zadowolona z mojej obecnej sytuacji. Nie mogę wykonać żadnego ruchu. Mogę jednie wodzić wzrokiem za tym popaprańcem. Wiecie co teraz robi? Tworzy sobie sztylety z lodu i wygładza je. Chyba ma zamiar zrobić ze mnie jeża. Nie mogę na to pozwolić. Ale jak go powstrzymam. Zaczęłam wertować w myślach rozmowę z Kaspianem. Tak. Przypomniałam sobie. Mimo to, że jest generałem, nie posiada władzy nad drugim poziomem. Ale to irytujące. On jest kimś tak wysoko postawionym mając zaledwie opanowany pierwszy etap, a jak jestem pomagierką Montrosa. Ten świat jest bardzo niesprawiedliwy. Skończył ostrzyć noże. Uwaga szykuje się przemowa.

-Myślałem, że mnie jakoś zabawisz, a ty okazałaś się kolejną, zwyczajną, nic nie umiejącą dziewczyną. Nie pozostawiasz mi wyboru. Akurat zostało trzydzieści sekund na mój ostateczny ruch.-  już miał rzucić jednym ze swoich sztyletów, kiedy jego ręka powędrowała w kierunku serca.

-Jak to możliwe?!- zawołał.

-Teraz pora na mój ruch! Natychmiast mnie rozmroź!- zaczął się śmiać.

-Znowu się pomyliłem co do ciebie Julio. Wyjście na kawę dalej aktualne.- machnął ręką i lód zmienił się w wodę. Czas właśnie dobiegł końca. Publiczność zaczęła odliczanie.

-Dziesięć, dziewięć, osiem, siedem, sześć, pięć, cztery, trzy, dwa, jeden!- rozległy się owacje i brawa. Usiadłam na ziemi. Mam dość wrażeń jak na jeden dzień. Generał generałów biegnie w moją stronę. Jestem trochę zmęczona. Strasznie mi zimno i jestem cała mokra. Ubranie przyległo do mojego ciała. Nienawidzę tego uczucia. Kichnęłam. O nie znowu będę chora?

-Udało ci się. Wracajmy do domu. – podał mi rękę. Skorzystałam z jego pomocy i wstałam. Mimo brudu, potu, wody i krwi, czułam się szczęśliwa.

-Obiecałeś, że powiesz mi, kto jeszcze z nim wygrał.- powiedziałam radośnie.

-Jak myślisz, czemu mnie nienawidzi? – zamyśliłam się. Obrócił się do mnie plecami. – bo to byłem ja.- zamarłam. To Kaspian jest silniejszy od Cartera?!


***
Bardzo was przepraszam, ale dziś nie miałam możliwości spotkania się z Juki więc rysunki odbiorę jutro i wstawię na bloga. Dziękuje wam, że czytacie moje wypociny XD.
Oto obiecane rysunki:
- pierwsza należy do Nadii, a druga do Elizabeth

Rozdział XX

Co by tu zrobić? Tak strasznie mi się nudzi. Kaspian projektuje ubrania, Kaja poszła do pracy, a Elizabeth gdzieś wcięło. Mam wrażenie, że o kimś zapomniałam. Pomyślmy… Feliks! Właśnie. Może dalej gra w jakieś gry na pierwszym piętrze? Pójdę sprawdzić, ale najpierw zaniosę kawę mojemu sąsiadowi. Skierowałam swoje kroki na piętro mieszkalne i bez pukania wtargnęłam do pokoju chłopaka. Nawet się nie obrócił. Postawiłam mu kubek na biurku i wyszłam. Zdawało mi się, że powiedział dziękuję, ale raczej to był omam słuchowy. Udałam się zobaczyć czy Płomień w dalszym ciągu oblega konsolę. Tak! Siedzi tu!

-Cześć. – przywitałam się.

-O hej.- uśmiechnął się  - chcesz zagrać.- pomachał joystickiem.

-Jasne. – ucieszyłam się. On jest jedyną osobą w zamku, z którą bez problemu się dogaduję. Przy nim czuję się spokojna i odprężona. Przeglądnął opakowania z płytami. W końcu zdecydował się na jedną z nich.

-Co powiesz na mały wyścig?

-Czemu nie?- usiedliśmy na podłodze, włożył CD do stacyjki i na ekranie pojawiły się samochody do wyboru. Zamknęłam oczy i kliknęłam. Wylosował mi się jakiś terenowy samochód. Przepraszam, ale nie za bardzo ogarniam marki aut. Po tym jakże trudnym wyborze, konsola zaczęła obliczać czas do pierwszego rajdu. 3…2…1… start! Ruszyliśmy.

-Co tam u Kaspiana?- spytał.

-Siedzi i rysuje. Nic ciekawego. – westchnęłam – a u Kai?

-Poszła do pracy. Dziś ma zlecenie na pozbycie się jakiegoś milionera z piekła rodem. Ponoć prowadzi restaurację, w której serwuje dania z ludzkiego mięsa. Fajnie nie?

-Doskonale. Poradzi sobie?

-Myślę, że tak. Odkąd ma drugi pozom to misje stały się dla niej łatwiejsze o połowę.- zaśmiał się- mówi, że gdzieś się kryje i wymyśla różne stwory czy coś w ten deseń. One z kolei zabijają cel i po problemie. To dobrze. Nie musi narażać własnego życia.

-Przydzielili jej kogoś nowego?- chłopak przełknął ślinę. Każdy z nas pamięta Ponurego i to za dobrze.

-Oczywiście. Kolejny mag ognia. Nie miałem okazji go poznać. O patrz! Wygrałem.- idę sprawdzić kartkówki moich studentów. Zmarszczyłam brwi. – nie patrz tak na mnie. Prowadzę dwa typy zajęć: otwarte i zamknięte. Klasówki są z tych zamkniętych.

-Aha.- tak jakby mnie to interesowało.

-Na razie.- pomachał i znikł w windzie. I znowu jestem sama. Powyłączałam cały sprzęt i wróciłam do pokoju. Walnęłam się na łóżko i patrzyłam w sufit. Już wiem! Pójdę poćwiczyć. Natychmiast wstałam i rozwarłam drzwi szafy na oścież. W mojej głowie pojawiło się jedno pytanie. Jak wrócę skoro Kaspian cały czas siedzi u siebie w pokoju? Trudno wrócę szybem. Wstukałam kod i ześlizgnęłam się do sali. Zaświeciłam światło i wznowiłam swój osobisty trening. Poćwiczyłam celność, wytrzymałość i siłę. Cały ten pakiet kosztował mnie trzy lub cztery godziny mojego życia. Wiecie kiedy postanowiłam przestać? Kiedy nie byłam w stanie podnieść rąk do góry i ustać na nogach dłużej niż minutę. Szkoda, że nie mam na czym ćwiczyć drugiego poziomu. Mówi się trudno. Czas wracać do sypialni. Pewnie jest już strasznie późno. Obróciłam się i spojrzałam na szyb. Cholera jak ja tamtędy wrócę?! Dobra spokój. Podskoczyłam bardzo wysoko i rozłożyłam szeroko nogi i ręce. Zawyłam z bólu. Przez kilka następnych minut mozolnie spinałam się ku górze. W końcu udało się! Przeczołgałam się do łazienki, gdzie wzięłam prysznic i przebrałam się w piżamę. Przeniosłam się do sypialni. Znów rzuciłam się na łóżko, ale tym razem zasnęłam bez problemu. Pewnie pospałabym kilka godzin dłużej gdyby ktoś, mam na myśli Kaspiana, nie wparował do mojego pokoju.

-Skończyłem dwa projekty! Spójrz!- rzucił we mnie kartkami i pobiegł rozsuwać zasłony. Przeciągnęłam się i niechętnie spojrzałam na nastolatka.

-Czemu akurat mi zawracasz tyłek o tej godzinie?- odgarnęłam włosy z twarzy. Usiadł obok mnie.

-Bo twój pokój jest najbliżej.- zaśmiał się.

-Jacie, ale powód. Podaj mi te wypociny. Zerknę na nie.- podał mi świstki. Przyjrzałam się im uważnie. Na pierwszym rysunku sukienka składała się ze sznurowanego, białego gorsetu pokrytego wieloma czarnymi, drobnymi kwiatkami. Wyglądały jak atramentowe plamy. Ten akcent również gościł na śnieżnobiałym tiulu, kryjącym pod sobą czarną bazę. Suknia sięgała aż go ziemi skrywając… glany?! Tak glany. Oczy mnie nie mylą. Na dłoniach modelki widniały rękawiczki ciągnące się od środkowego palca, aż po łokieć. Całe utkane z hebanowej koronki.

-Piękna.- wyszeptałam.

-Co nie? Zdążyłem ją nawet uzbroić. Opowiedzieć ci?

-Yhm.

-Zacznę od tego, że tę suknię stworzyłem dla Elizy, dlatego manekin ma narysowaną koronę. Mam zamiar zrobić ją z białego złota, i nafaszerować  onyksami. One posłużą jako bomby. Ich środek wydrążę i włożę tam dynamit czy coś takiego. Detonator umieszczę w największym z kamieni. Wiem, że moja siostra najbardziej lubi walczyć włócznią, więc taką jedną składaną sztukę schowam w jej gorsecie. Dół w każdej sukni musi być odpinany, dlatego żeby nie spowalniał was podczas ucieczki. Widzisz materiał w spódnicy jest ścięty inaczej niż na drugim projekcie. Co nie? Wiesz czemu?

-Bo tak ci się podobało?

-Nie, dlatego że w bazę wprowadziłem specjalne druciki usztywniające i gdy odepnie dół to swobodnie może go przed sobą postawić, a tam poprzypinany będzie cały arsenał broni typu: gwiazdki ninja, noże, bomby i wiele innych rzeczy, które mam zamiar jeszcze wymyślić.

-Odepnie ten dół i będzie paradować w samej bieliźnie?- spytałam sarkastycznie.

-Nie pod spodem są spodenki. Zostały nam jeszcze rękawiczki i buty. Wiadomo powszechnie, że magowie powietrza słabo stoją z siłą, więc rękawica na prawej ręce Beth wzmacnia jej siłę dziesięciokrotnie. Obuwie natomiast ma wprowadzony kanalik, który połączony jest bezpośrednio z mało widocznymi igiełkami. Tym przewodem płynie bardzo toksyczna i groźna trucizna. To by było na tyle jeżeli chodzi o garderobę mojej siostry.

-A ta druga suknia? Dla kogo ją zaprojektowałeś?

-Dla siebie.- zaśmiał się.

-Co?!- wrzasnęłam.

-Dla ciebie głuptasie. Patrz widzisz te wielkie trzy bufki rozmieszczone na spódnicy?

-Nom.

-W nich ukryta będzie woda. Ponad trzydzieści litrów.

-Jak ja będę w tym chodzić?- zmartwiłam się.

-Ciężar rozłożę na metalowym stelażu. Widzisz, one tak do końca się nie stykają, tylko tworzą trójkąt. On powstał całkiem przypadkiem, więc wykorzystałem go w celach ozdobnych. W jego miejscu wszyje się srebrny materiał i pokryje się go siateczką tego samego koloru, a ozdobię jakimiś wzorami. Gdyby była potrzeba nagłej ucieczki, tak samo jak w tamtym wypadku, odpinasz spódnicę i dajesz w długą. Gorset, podobnie jak całość zostanie wykonany z granatowej tkaniny. Tu u góry – przejechał palcem po kartce – będą malutkie perełki. Całość pokryje podobny, srebrny wzór jak na siatce. Prosta i elegancka sukienka. Teraz trochę o uzbrojeniu. Wzdłuż kręgosłupa ukryłem składaną kuszę…

-Wszystko będzie składane?- zaśmiałam się. Popatrzył na mnie z pod łba.

-Którą podtrzymywać będzie wytrzymała żyłka.- najwyraźniej zignorował mój komentarz. – tak jak mówiłem ciężar worków podtrzymywać będzie metalowy stelaż. Ty również otrzymasz glany tylko, że inaczej wyposażone. Tu z tyłu butów narysowałem skrytkę na igły, którymi możesz trafiać w punkty witalne. Obydwoje wiemy, że to lubisz. Szyję doradzam ci ozdobić za pomocą naszyjnika z pereł, które z kolei wydrążę i napełnię olejem.

-Po co?- uniosłam brew.

-Po to, żebyś mogła ich użyć do ucieczki. Jak jakiś facet będzie cię gonić, ty rozcinasz korale, które upadają na ziemię i tworzą śliską kałużę.

-Za dużo kreskówek się naoglądałeś. – stwierdziłam.

-Może i tak – skwitował – ale najlepsze zostawiłem na koniec. Musisz spiąć włosy w koka.

-Czemu?

-Ponieważ podtrzymać będą go utrzymywać twoje dwa ulubione miecze.

-Tak bardzo ulubione, że aż nie.

-To by było na tyle.- zgarnął projekty i już prawie wyszedł, ale jakby tchnęła go jakaś ważna myśl, obrócił się w moim kierunku i zaczął mi się bacznie przyglądać.

-Czego?- wysyczałam.

-Wiem, że miałem powiedzieć ci coś ważnego, ale zapomniałem.- nakryłam głowę kołdrą i powiedziałam dobranoc. Nagle pstryknął palcami.

-Już wiem. Dziś jest twój pierwszy dzień pracy. Wychodzimy o siódmej. Zatrzasnął drzwi. Z korytarza dotarł do mnie jego krzyk.

-Zapominałem dodać, że w łazience leży twój mundur. Masz czterdzieści minut.- jego śmiech mnie dobija. Stoczyłam się z łóżka i chwiejnym krokiem poczłapałam do łazienki. Kiedy przemyłam twarz zimną wodą od razu poczułam się lepiej. Ogarnęłam się nieco i przebrałam w mundur wojska ziemi. Pierwszy raz w życiu będę go nosić legalnie. No z radości to się chyba opiję. W ogóle nie wiem co znaczą jakieś paseczki i oznaczenia na moim kołnierzyku i ramionach. Pod spód założyłam czarną bokserkę, a na to zarzuciłam marynarkę. Do tego spodnie w tym samym kolorze ( zgniła zieleń). Oczywiście nie mogło się obyć bez glanów, które dokładnie zasznurowałam, w odróżnieniu od „mojego szefa”.  Związałam włosy w koński ogon i wypuściłam grzywkę bo obu stronach twarzy. Na głowę nałożyłam służbową czapkę. W takim to oto stroju pokazałam się na śniadaniu. Przy stole zasiadłam ja, Kaspian i Feliks, który śpieszył na poranne wykłady. Ukradł z mojego talerza tosta i wypił moją kawę.

-Ej!- zawołałam. Złożył dłonie w akcie skruch.

-Przepraszam spieszę się. Obiecuję, że jutro zrobię ci w ramach rekompensaty śniadanie. Co ty na to?- spojrzał błagalnie.

-No leć już.- uśmiechnęłam się i pomachałam na niego ręką, żeby uciekał bo mogę się rozmyślić. Brat Elizabeth również chciał zwędzić coś z mojego talerza, ale walnęłam go po łapach i skarciłam wzrokiem.

-No weź, nie patrz tak na mnie. On mógł, a ja nie?- poskarżył się. Zabrzmiał jak dziecko z podstawówki.

-Kiedy wychodzimy?- zadałam pytanie.

-Już.- i wstał od stołu.

-Hej. Czekaj!- zawołałam, ale on wsiadał do windy.

-Lepiej się pospiesz, bo pojadę bez ciebie.- zaśmiał się . porwałam z blatu kanapkę z dżemem i rzuciłam się w kierunku metalowej puszki. Zdarzyłam w samą porę, ale musiałabym skłamać, nie mówiąc o tym, że drzwi przytrzasnęły kosmyk ( i to spory) moich włosów. Chłopak śmiał się do rozpuku, nawet po tym jak trzasnęłam go brzuch. Wyszliśmy na zewnątrz. Po praz pierwszy od paru dni pogoda nie była za ładna. Szykowało się na deszcz i to spory. Może nawet pierwszą w tym roku burzę?

-Nie gap się w niebo, tylko wsiadaj.- poklepał siedzenie za sobą. Westchnęłam. Usiadłam za nim. Nawet się nie zorientowałam, kiedy znaleźliśmy się na miejscu. Znowu ten rynek, kamienice i obskurny ratusz. Fasadę pokryła flaga Kraju Ziemi przymocowana do dachu. Kaspian poprowadził mnie tymi samymi korytarzami, którymi szłam, gdy chciałam go zwerbować do  „Odrodzenia” oraz odnaleźć Liama. Wszystko przykuwało moją uwagę. Zwłaszcza ludzie nas mijający. Jeden wyjątkowo mnie zaciekawił. Wokół niego  utworzył się tłum fatów.

-Czy to ktoś znany?- spytałam mojego towarzysza. Nie odpowiedział. Spojrzałam na jego twarz. Zrobiła się trochę zielona.

-Kaspian.- potrząsnęłam nim.

-On idzie w naszym kierunku. Wiać.- wyszeptał. Za późno. Facet zawołał za nami.

-Hola, hola generale, nie ładnie tak uciekać bez powitania.- brunet natychmiast się wyprostował i obrócił na pięcie, aby móc spojrzeć w oczy… właśnie komu?

-Co tu robisz?- widać, że Mountrose go nienawidzi.

-Przyjechałem, ponieważ poprosiła mnie o to rada. Masz z tym jakiś problem?- uśmiechnął się. Miał krótkie, ciemno zielone włosy i oczy podobne do moich. Czy możliwe, żeby był magiem wody?

-Czego rada może od ciebie chcieć. Przecież ja i Niclaus świetnie sobie radzimy.- chłopak wydawał się bardzo spięty podczas rozmowy z nieznajomym.

-Może przedstawiłbyś mnie swojej towarzyszce.- utkwił wzrok me mnie.

-Julio, przedstawiam ci Cartera Sheridana, jednego z dwunastu.

-Dwunastu czego?- dopytywałam.

-Generałów. –odparł Carter –wezwano mnie w pani sprawie, pani Julio.

-Przejdźmy na ty.- poprosiłam.

-Wedle życzenia.- skłonił się.

-Jaki masz do mnie interes?- chyba zabrzmiało to dość szorstko.

-Każdy nowy asystent generała, musi być przetestowany przez innego generała i uznany godnym tego stanowiska. Jakoby pan Niklaus odmówił sprawdzenia twoich umiejętności, poproszono mnie.

-Cudownie.- brat Elizy załamał się.

-Spokojnie, odpowiem na kilka głupich pytań.- przeraził się. Złapał mnie za ramiona.

-To nie są pytania. To walka. I to poważna.- chyba zbladłam. Wydaje mi się, że ten uśmiechnięty i uprzejmy facet jest na zupełnie innym poziomie niż Aazama. Starałam się ukryć swoje zmieszanie i strach pod maską uśmiechu.

-To co? Egzamin za tydzień.- zaproponowałam. Nastolatek zaśmiał się.

-Widzimy się za pięć minut na arenie w podziemiach, a potem może umówimy się na kawę. Co ty na to?- Kaspian stanął przede mną.

-Stanowczo odmawia.

-Ktoś jest zazdrosny. To do zobaczenia za chwile. – pomachał na pożegnanie. Nie wierzę. Mam walczyć z generałem?!

***
Oto pupilek Elizabeth, który usiłował zabić Nadię. ps. pozdrowienia od Juki <3

Rozdział XIX

Nie mogłam krzyczeć, ponieważ napastnik zatkał mi dłonią usta. Usiłowałam wyrwać się z jego żelaznego uchwytu, ale moje starania poszły na marne.

-Przestań!- zawołał. Puścił mnie. Natychmiast obróciłam się w jego kierunku wyciągając nóż z rękawa i momentalnie przyłożyłam  mu go do szyi. Otworzyłam szeroko oczy ze zdumienia. Nie zgadniecie kto przede mną stał. Jonathan Omari. Prawa ręka Kaspiana. Rozluźniłam się nieco, ale dalej trzymałam gardę.

-Czego chcesz?- wysyczałam.

-Mam do ciebie interes.- zaśmiał się.- więc proszę odłóż tę zabaweczkę i porozmawiajmy jak cywilizowani ludzie.- schowałam sztylet.

-O ile to możliwe w ślepym zaułku za jakimś sklepem.- mruknęłam.

-Po rozmowie z moją siostrą uświadomiłem sobie, że chcę zmienić swoje życie…

-A co ja mam z tym wspólnego?- uniosłam brew. Uśmiechnął się.

-Odchodzę z wojska.- wypalił.

-Ciekawe, ale to w dalszym ciągu nie moja sprawa. Będę się zbierać.- ruszyłam w kierunku głównej ulicy. Nastolatek złapał mnie za nadgarstek.

-Kaspian powiedział, że mogę odejść, ale pod pewnym warunkiem.- dodał cicho.

-Jakim?- zaciekawiłam się.

-Jeżeli znajdę kogoś odpowiedniego na swoje miejsce.

-Nie rozumiem do czego zmierzasz.- udawałam głupią. On kontynuował.

-Jeśli tego nie zrobię moje stanowisko obejmie dobrze ci znany Niklaus Aazam. Słyszałem, że po prostu przepadacie za swoim towarzystwem.- cholera. Niklaus miałby być zaufanym doradcą Kaspiana! Przecież on go nienawidzi i przy pierwszej sposobności wbiłby mu nóż w plecy. – na nasze szczęcie znalazłem idealną osobę. - wskazał palcem na mnie-ciebie.- w głowie miałam mętlik. Ja do wojska. I to jeszcze miałabym zostać prawą ręką generała, ot tak z marszu? Ale jeżeli odrzucę propozycję to wszystko pozamiatane i ten wredny dupek Niklaus dostanie głowę generała na talerzu.

-Muszę to przemyśleć.

-Nie masz czasu.- nalegał. – muszę mieć odpowiedź już dziś.- wkurzył się. W kieszeni zadzwonił mi telefon. Wyjęłam go i spojrzałam  na wyświetlacz. Kaspian. Bez wahania odebrałam.

-Co robisz stó…- uciszyłam Johna ruchem ręki.

-Gdzie jesteś?- w słuchawce rozległ się głos generała.

-W sklepie z butami.- skłamałam odruchowo. Nie wiem jakby zareagował widząc mnie z tym gościem.

-Tak?- spytał podejrzliwe.

-Oczywiście.- zaśmiałam się histerycznie. Pech chciał, że w tym momencie ulicą przejeżdżał samochód z urwanym tłumikiem.

-Gdzie jesteś!- ponowił pytanie tym razem krzycząc. Spojrzałam na brata Kai. Miał bardzo dziwny wyraz twarzy. Wyglądał tak jakby miał zaraz… kichnąć.

-Idź!- tak właśnie brzmi jego bardzo specyficzne kichnięcie, po którym został natychmiast zdemaskowany.

-Cholera jasna. Rozmawiasz z Misiaelem?!

-Nie.- broniłam się.

-Nie kłam. Siedź tak gdzie jesteś zaraz cię znajdę.- rozłączył się. Popatrzyłam na nastolatka.

-Co teraz zrobimy?- zadałam pytanie, ale on chyba mnie nie słuchał, ponieważ gorączkowo grzebał w kieszeniach spodni. W końcu wyciągnął z nich zmiętą kartkę i długopis. Podał mi obydwie rzeczy.

-Co to?- uniosłam brew.

-Umowa o pracę. Podpisz i po sprawie. Szybko!- aż podskoczyłam. Wystraszył mnie tym zawołaniem. Bez namysłu oraz porad prawnika podpisałam świstek.

-Nadia!- jeszcze bardziej przestraszył mnie głos bruneta. Był już tak niedaleko. Chłopak wstał i uśmiechnął się.

-Miło robi się z panią interesy, panno Julio Hunter.- przekręciłam głowę.

-Proszę co?- rzucił mi teczkę.

-Twoje nowe dane osobowe.- kiedy złapałam dokumenty, na horyzoncie pojawił się zielonooki.

-Mam was!- zawołał w taki sposób jakby przyłapał nas na czymś nielegalnym.

-Matko, Kaspian.- szarowłosy zaczął się jąkać. – Ja ja jej nic nie zzzrobiłem. Prz…przysięgam.- cofnął się parę kroków dla bezpieczeństwa.

-Ty paskudny oszuście! Co od niej chcesz?! – wyraz twarzy nastolatka zmienił się diametralnie. Zagościł na niej łajdacki uśmieszek. Rozłożył ręce w geście skruchy.

-Spóźniłeś się mój drogi. Już mam co chciałem. – za jego plecami, nie wiadomo jak i kiedy zmaterializował się mój wściekły towarzysz. Omari wcale się tym nie przejął, musiał już wcześniej widzieć ten trik i zdzielił go po żebrach. Mag ziemi upadł na jedno kolano. Niebieskooki pomachał mu przed nosem kartką papieru, na której widniał mój podpis. – Proszę bardzo, kopia do zatwierdzenia dla pana generała. Liczę, że wasza współpraca będzie owocna.- zaśmiał się chytrze i zwinnie niczym wiewiórka wskoczył na dach pobliskiego budynku i tyle go widzieliśmy. Kaspian podniósł się  z betonu. Podbiegłam do niego.

-Bardzo boli?- spytałam.

-Nie.- wyjąkał. -Czemu z nim rozmawiałaś? A zresztą, podaj mi ten świstek.- przeczytał kilka pierwszych  linijek i wybuchł niepohamowanymi salwami śmiechu. Obrócił się do mnie.

-Będziemy razem pracować.- otarł łzy. Czytał dalej. Mina mu zrzedła.

-Podpisałaś unieważnienie wyroku śmierci wydanego na Jonatana Omari za zdradę stanu i korupcję.- teraz to ja zaczęłam się śmiać. Ale mój śmiech stanowczo różnił się od tego śmiechu nastolatka. Brzmiałam jak osioł, który pilnie potrzebował reanimacji.

-No nie przejmuj się. Skąd miałaś wiedzieć? Chodźmy  już.- wsiedliśmy  na motor i wróciliśmy do zamku. Na drzwiach wisiała karteczka z napisem „ Zebranie w stołówce”. Popatrzyliśmy na siebie. Weszliśmy do windy i znaleźliśmy się na piątym piętrze. Przy stole czekała na nas nasza cała roześmiana gromadka. Przekrzykiwali się i dokuczali sobie nawzajem. Momentalnie dołączyliśmy do nich. Zjedliśmy obiad w miłej atmosferze. Nagle Elizabeth  wstała od ławy

-Proszę was o chwilę uwagi. Nie dawno „Odrodzenie” czyli my, zostaliśmy zaproszeni na bal.

-Kto nas zaprosił?- spytałam. Takie imprezy są zawsze podejrzane i niebezpieczne. Nastolatka głośno przełknęła ślinę.

-Kanclerz Kraju Ziemi.- wyjąkała bawiąc się kosmykiem włosów. Generał zaczął kaszleć i bić się w klatkę piersiową. Zabójczyni zagryzła wargę, a filozof zbladł. Milczenie przerwał Feliks.

-On nas pozabija!- wrzasnął – co mu powiedziałaś?- spojrzał na przywódczynię.

-Że wszyscy się tam zjawimy, ale anonimowo.- uśmiechnęła się.- Przyjęcie ma charakter otwartego, więc każdy może na nie wpaść.

-Pocieszające.- skwitowała Kaja.

-Musimy się jakoś przygotować.- blondynka westchnęła- rozdzielę pomiędzy was zadania. Zgadzacie się?- kiwnęliśmy głowami. I tak nie mamy wyjścia. – dobrze, myślałam już trochę nad tym i doszłam do wniosku, że Kaspian zaprojektuje suknie balowe i garnitury oraz je uzbroi. Podczas imprezy nie możemy zapomnieć, iż znajdujemy się na talerzu przeciwników.

-Skąd kanclerz wie o naszej organizacji?- to pytanie musiało kiedyś paść, a zadał je nikt inny jak brunet.

-Ktoś puścił famę i nas wkopał. Z tej okazji dostałam telefon od samego kanclerza, który rad będzie nas tam gościć.- ciekawe czemu atmosfera przy stole tak nagle się zepsuła. Jak myślicie dlaczego?- Ale pocieszające jest to, że ta osoba nie podała waszych danych osobowych tylko moje, a mi nie wiele mogą zrobić.- uśmiechnęła się podle. – więc musimy być przygotowani do ewentualnej wymiany zdań na tle politycznym.

-Tak nazywają reporterzy krwawą rzeź na pałacowym balu?- spytałam oschle. Dokładnie pamiętam bal w moim kraju. Też miał charakter pokojowy. Nastolatka zignorowała moje pytanie

-Kaja ty zrealizujesz projekty Kaspiana.

-Mam szyć?- w jej głosie dało wyczuć się niedowierzanie.

-Dokładnie. Za to Feliks zajmie się konstrukcją broni wymyślonych jak i również zaprojektowanych przez mojego brata.

-Nie ma sprawy.- wydukał. Dalej nie wyglądał za dobrze. Ej tylko ja zostałam bez zadania.

-A czym ja mam się zająć?!- zawołałam. Elizabeth staksowała mnie wzrokiem.

-Ty?- parsknęła. – ty nie masz talentu krawieckiego, nie wspominając o projektowaniu czy składaniu broni. To nie twój świat. Lepiej skup się na treningu. Tak będzie lepiej dla ciebie i nas wszystkich. Rozumiesz?- otworzyłam usta ze zdziwienia. Nie spodziewałam się usłyszeć takich słów od królowej. Co to miało znaczyć?!

-Co?!- wrzasnęłam.- uciszyła mnie ruchem ręki.

-Ale najpierw pomożesz mi skołować potrzebne im materiały. – ulżyło mi przynajmniej będę mogła się czymś zająć.

-Brachu wyglądasz jakbyś już wiedział jak nas ubierzesz.

-Oczywiście, że wiem. Kartka i długopis. Napiszę wam co macie kupić.- jego uśmiech mówił sam za siebie. Żadne zadanie nie sprawia mu większej radości niż malowanie. Ewentualnie publiczna egzekucja. Siostra podała mu przypory. Szybko napisał listę. Podał mi. Jej, jak on ładnie pisze!

-Piszesz jak baba.-oznajmiłam.

-Jesteś zwyczajnie zazdrosna!- uniósł się. Nie zdążyłam mu odpysknąć, ponieważ przywódczyni złapała mnie za kołnierz i wyprowadziła z pomieszczenia, a później na dwór. Tam czekał na nas wypasiony samochód. Cały czarny, duży, błyszczący. Szyby miał przyciemniane i oczywiście kuloodporne tak jak moja kurtka od Naito. Ciekawe co się teraz dzieje z tym gościem? Jakoś nie mogę o nim zapomnieć. Wsiadłyśmy do chłodzonego przez klimatyzację środka. Od razu przykleiłam się do skórzanego fotelu pasażera. Nastolatka zajęła miejsce kierowcy. Odruchowo zapięłam pasy i chyba z dwadzieścia razy upewniłam się, że w razie wypadku jestem w miarę bezpieczna, a takowy może się zdarzyć. To więcej niż pewne, ponieważ moja przyjaciółka niedawno zdawała na prawo jazdy. Z wiarygodnego źródła wyciekała informacja, że prowadzi jak pijana wiewiórka. Wcisnęła gaz do dechy. Zamknęłam oczy. Słyszałam jak gałęzie szorują po drzwiach, szybach i dachu zdzierając lakier. Nie wspominając o masce.

-Dojechałyśmy!- oznajmiła radośnie. Otworzyłam oczy. O matko! Byłyśmy w środku pasmanterii. Wjechałyśmy tam przez drzwi, a raczej… no wiecie. Już ich tam nie było. Wysiadałam z pojazdu. Trochę mnie zmuliło.

-Dzień dobry.- Beth uścisnęłam dłoń sprzedawczyni.

-Dzień… dobry.- wyjąkała. Jej oczy  zwrócone były w kierunku dziury.

-Czy ma pani materiały z tej listy?- podała je zmięty świstek.

-Zobaczę- przeszła ostrożnie obok auta i zanurzyła się w jeden z wielu rzędów ogromnych rolek z tkaninami. Cały sklep był okropnie długi i kolorowy. Wyglądał jak tęcza. Ciekawe ile leprikonów postanowiło ukryć tu swoje garnki ze złotem. Przedziałów było dziesięć. W każdym dziale poustawiane zastały ogromne bele materiału. Jedwab, bawełna, polar, jeans, i wiele innych. Po lewej stronie, zaraz koło wyrwy, stała lada, a obok niej stojaki w wełną, muliną, szydełkami, drutami, kordonkami oraz wieloma innymi rzeczami, których nazw nie ogarniam. Następnie klienta witała oszklona gablotka, a w niej poukładano plastikowe koszyczki. Każdy taki pojemniczek skrywał inne skarby. Ćwieki, cekiny, guziki, spinki, szpilki, frotki, zatrzaski, zamki. Och! Brakło mi tchu, wszystko jest takie ładne i na dodatek się błyszczy. Po upływie jakichś trzydziestu minut młoda kobieta wróciła. Przez przypadek zahaczyła rękawem sweterka o boks ze ścinkami. Przewróciła się. Na szczęście przygotowane przez nią materiały, które niosła w rękach zamortyzowały jej upadek.

-Boże, nic się pani nie stało.- królowa pomogła wstać blondynce. Krótkie włosy nastolatki były w nieładzie, a niebieskie oczy szukały pomocy.

-Tak mi przykro. Przepraszam. Proszę nie mówić mojej szefowej!- rozpłakała się.

-Spokojnie, o niczym się nie dowie.- poklepała ją po ramieniu, ale nie tak jak klepała nas. Od razu przypomniał mi się ten ból w łopatce. – słuchaj, chciałabym kupić jeszcze tą świetną spinkę z wystawy, o ile jej nie przejechałam.-jej uśmiech był ciepły i miły. Dziewczyna otarła łzy i skinęła głową na znak, że zrozumiała polecenie Elizy. Poszła za ladę i wydobyła stamtąd zapinkę w kształcie łabędziego pióra.

-Doskonała. Taką jaką chciał Kaspian.- sprzedawczyni zamrugała ze zdziwienia.

-Chłopak chciał taką spinkę?

-Tak, powiedział, że będzie pasowała idealnie do jego sukienki.- Elizabeth w spokoju oglądała metalowe piórko z każdej strony.

-Sukienki?- kobieta nie mogła uwierzyć w to, co słyszy.

-Dokładnie. Proszę, to pieniądze za towar i na naprawę dziury w ścianie. Życzę miłego dnia.- skłoniła się grzecznie. Gdy wsiadałam do pojazdu, ostatni raz spojrzałam na niebieskooką. Widać, że była w szoku. Wydawało mi się, że co jakiś czas mówi „ Dla chłopaka”? Ponownie upewniłam się, że moje pasy nie odepną się w najmniej oczekiwanym momencie. Gdy tylko wjechałyśmy na podjazd, od razu wyskoczyłam z samochodu. Wiecie co? Chyba mam chorobę lokomocyjną. Kiedy stałam pochylona i ledwo łapałam powietrze, moja przyjaciółka rzuciła we mnie torbami z zakupami.

-Znieś je Kaspianowi i spytaj czy mogą być.- i sobie poszła. Zebrałam reklamówki z ziemi i całkiem sprawnie pokonałam te cholerne pięćset schodów. Zdążyłam się do nich przyzwyczaić. W pokoju gier Feliks i Kaja grali w jakąś grę wideo jedząc przy tym popcorn.

-Gdzie Kaspian?!- krzyknęłam, żeby przekrzyczeć rozwrzeszczanych nastolatków.

-W pokoju!- wiecie co? Zabójczyni ma bardzo donośny głos. Zwłaszcza kiedy krzyczy „ Pożegnaj się z życiem gnojku!” i rozwala kolejnego zombie. Kto liczył, ile razy korzystałam dziś z windy? Łapka w górę. Nikt? Ale niespodzianka. Po tych mozolnie mijających pięciu sekundach w metalowo- szklanej pułapce, znalazłam się na pierwszym piętrze. Przeszłam kilka kroków przed siebie i zapukałam do drzwi nastolatka. Usłyszałam tylko „yhy”, więc postanowiłam wejść. Wszędzie walały się kartki. Podniosłam jedną z nich. Widniała na niej postać dziewczyny odzianej w sukienkę. Nie dam rady jej opisać, ponieważ wkurzony artysta przejechał po projekcie kilkanaście razy grafitem. Delikatnie ułożyłam tkaniny na staranie pościelonym łóżku nastolatka.

-Przyniosłam ci materiały.- powiedziałam.

-Jasne, że możesz zrobić mi kawę.- spojrzałam na niego. Siedział przy biurku i w zawrotnym tempie kreślił linie na papierze. W sypialni panował cisza, którą przerywał tylko stukot rysika o papier. Doszłam go wniosku, że nie będę mu przeszkadzać i wyszłam z pomieszczenia uprzednio zapalając lampę na suficie, ponieważ na zewnątrz zmierzchało się, a jego jedynym źródłem światła, była stojąca na biurku lampka.

-Dzięki.- mruknął.

-Nie ma za co.- odpowiedziałam i poszłam zrobić mu kawę. 

***

Prezentuję wam poprawioną i znacznie ładniejszą Nadie <3